Witaj na forum Strona Główna
HomeStrona główna  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  AlbumAlbum

Poprzedni temat «» Następny temat
Bogowie słowiańscy

jak oceniasz
1
0%
 0%  [ 0 ]
2
0%
 0%  [ 0 ]
3
0%
 0%  [ 0 ]
4
0%
 0%  [ 0 ]
5
20%
 20%  [ 1 ]
6
0%
 0%  [ 0 ]
7
0%
 0%  [ 0 ]
8
0%
 0%  [ 0 ]
9
40%
 40%  [ 2 ]
10
40%
 40%  [ 2 ]
Głosowań: 0
Wszystkich Głosów: 5

Autor Wiadomość
Dragomir 
Pitu pitu




Wiek: 34
Posty: 1090
Skąd: Zduńska Wola
Wysłany: Wto Mar 27, 2007 11:24 pm   Bogowie słowiańscy

Bogowie słowiańscy

Do pobrania:
Kod:
http://www.test.myride.pl/referaty/Bogowie słowiańscy.doc


Wierzenia Słowian.

Religia Słowian swój rdzeń miała w rodzinie politeistycznych religii indoeuropejskich zakłądających wiarę w wielu bogów o równej pozycji. Cześć nasi prodkowie oddawali siłom przyrody. Panteon bogów podzielony był na trzy zasadnicze części (w tym momencie aż trudno nie zauważyć dziwnej analogii do chrześcijańskiej trójdzielności Boga) związane z głównymi podziałami ówczesnego społeczeństwa. Były to władza, wojna i rola. Przy założeniu, że bogowie byli sobie równi każda z tych grup upatrywała sobie innych patronów. Tak więc rolnicy prosili o urodzaj, wojownicy o powodzenie w walce a wodzowie o powodzenie dla plemienia lub o inne rzeczy o które wodzowie bogów proszą.

Wyobrażenie świata przez Słowian

Według wierzeń naszych przodków świat podzielony był na trzy części. Były to Nawia, Prawia i Jawia.

Nawia (to co nie jawne, kraina duchów i rzeczy nadprzyrodzonych)– według wierzeń prasłowiańskich miejsce do którego podążają duchy zmarłych, a nad którym pieczę sprawuje Weles – zasiada on na złotym tronie z mieczem w ręku w samym sercu Nawii. W folklorze stanowiła podziemną krainę duchów i rzeczy nadprzyrodzonych, zazwyczaj dodatkowo oddzieloną od świata żywych wodami rzek lub morza. Wg innych koncepcji umiejscowiona była gdzieś na zachodzie, za morzem (tu jednak dopatrywać by się raczej należało niezbyt trafnego odwołania do Wyraju Ptasiego). Symbolicznie kraina ta opisywana była jako wielka zielona równina – pastwisko, na które Weles wyprowadza dusze. Nawiami (nawkami) określano też potocznie dusze zmarłych zazwyczaj jednak demoniczne istoty, ucieleśnienia dusz nagle i przedwcześnie zmarłych. Jak pisze A. Bruckner: Słowianie nic o piekle ani żadnym diable nie wiedzieli, naw ani siedziba welów nie są piekłem ani Weles diabłem – to są nabytki chrześcijańskie. Raj, ruski wyraj, oznaczał tylko ciepłe kraje, dokąd ptactwo dąży na zimę.

Jawia (czyli to co jawne, namacalne)- to świat ziemski, doczesny i realny, koncepcja po raz pierwszy wzmiankowana w Księdze Welesa, prezentującej elementy mitologii słowiańskiej. Jawia to wszystko co jawne, namacalne i rzeczywiste. Jawia to efekt działania Prawi, jest realizacją siły sprawczej, akcji dziejowej i kształtowania życia zbiorowego ludzi i natury w wymiarze świata. Jawia jest efektem działań Prawi, która przemienia świat według postulatów słowiańskiego mitu, świata w którym nie tyle ludzie myślą, co on sam myśli i działa ludźmi.

Praiwa (siła sprawcza) - to siła sprawcza nadająca ruch i życie światu. Słowiańskie pojmowanie Prawii jako bytu to zasady, które sprawiają, że świat jest taki jaki jest, złożony, chaotychny i świadomy swojego istnienia. Za Prawię uznać więc można poniekąd Wyraj niebiański świat ziemski i źródło prawa dla świata. Prawia to świadomość ludzi i ich ścisłej łączności z naturą.


Panteon bogów słowiańskich.

Chors- często spotykany na Rusi. Jego posąg postawiono (wg "Powieści dorocznej" z 980 roku) w Kijowie z woli ks. Włodzimierza obok posągu Peruna. Wskazuje się na irańską etymologię jego imienia. Zdaniem niektórych badaczy bóstwo słoneczne, najprawdopodobniej jednak bóg księżyca (V. Pissani). Taką interpretację uzasadnia wspomniany w "Słowie o wyprawie Igora" związek Chorsa z lunarnymi aspektami wilkołactwa.

Czarnobóg, albo Czernobuh, Zcernoboch - wymieniany przez kronikarzy niemieckich słowiański bóg zła, klątw i chaosu. Prawdopodobnie przeciwnik Peruna i Swaroga. Kult jego, znany u Słowian Połabskich, polegał na miotaniu klątw i przekleństw. Zachodni badacze przedstawiaja niekiedy Czarnoboga jako przejętego przez Słowian chrześcijańskiego Szatana. Takie bóstwo nie występowało w pierwotnym słowiańskim panteonie, pojawia się jedynie w schyłkowym okresie religii Słowian (XI-XII w. n.e.) na Połabiu.


Dadźbog (Dadźbog, Dażbog)- zapewne bóg ognia domowego i ofiarnego, a na Rusi również opiekun książąt. Imię Dadźboga oznacza dawcę bogactw i pomyślności. Wg "Powieści dorocznej" z 980 r. jego posąg stał w Kijowie. Dadźbog jest synem Swaroga.

Dennica – w serbskiej kulturze ludowej Zorza, siostra Słońca i Księżyca.

Jarowit- słowiański bóg wojny. Znany z opisów misji św. Ottona z Bamberga na Pomorzu Zach. Odpowiednik rzymskiego Marsa. W 1128 r. w Wołogoszczy stała świątynia Jarowita, w której przechowywano bogato zdobioną tarczę boga, uważaną za talizman miasta.

Jaryło, Jaruna - domniemane męskie bóstwo młodości, wiosny, płodności i siły. Zwykle odziane na biało, bose, o pięknych lokach, jeżdżące na białym koniu. Atrybuty to bazie lub snop zboża w jednej ręce, a w drugiej głowa.

Lel i Polel- bóstwa rodzime polskie, bliźniaczy synowie Łady, wg Macieja z Miechowa analogicznie do greckiego Kastora i Polluksa, synów Ledy. Wspomniani następnie w "Kronice polskiej" M. Bielskiego, a jako Lelum i Polelum również przez M. Kromera. Pod tymi imionami występują w dramacie J. Słowackiego "Lilla Weneda". Uosabiano ich z porankiem i wieczorem

Łada- w stworzonym przez Jana Długosza polskim panteonie pogańskim występuje jako bogini wojny, lub jako bogini Mazowsza. Wg Macieja z Miechowa Łada to matka Lela i Polela, odpowiedniczka greckiej Ledy.

Marzan(n)a, Mora, Morana, Morena, Marena, Marzaniok – bogini (demon) zimy i śmierci.

Mokosz(a)- bogini bardzo popularna na Rusi. Wg "Powieści dorocznej" z 980 roku posąg Mokoszy wraz z posągiem Peruna i wyobrażeniami innych bogów postawił w Kijowie ks. Włodzimierz. Być może jest to słowiański odpowiednik znanej w wielu religiach postaci Matki Ziemi.

Perun- potężny bóg nieba i piorunów, mąż Perperuny. Posąg Peruna istniał prawdopodobnie w Kijowie już w 944 roku. W 980 jego wyobrażenie (oraz podobizny innych bogów) ustawił ks. Włodzimierz, zniszczył je po swym chrzcie w 988 roku. Sanktuarium Peruna istniało w okolicy Nowogrodu Wielkiego. Ślady kultu Peruna u Słowian zachodnich zachowały się tylko w nazewnictwie geograficznym. Znany w folklorze i nazewnictwie geograficznym Słowian południowych. Otaczany olbrzymią czcią przez Słowian połabskich. Jego posągi charakteryzowały się głową z czterema twarzami, rogiem obfitości w dłoniach i niekiedy wyrytą swastyką u dołu.

Porenut i Porewit- 2 bóstwa czczone, oprócz Rugiewita, w świątyni w Korzenicy (Gardziec Rugijski, obecnie niemiecki Garz) na Rugii, gdzie istniały drewniane posągi: Porenuta z 4 twarzami (piątą umieszczoną na piersi) i Porewita z 5 głowami. Porenut miał być rzekomo bogiem miłości lubieżnej, imię jego w formie Poroniec wyprowadzano też od słowa "poronić" i sądzono, że młode małżeństwa składały mu ofiary dla zapewnienia sobie zdrowego potomstwa. Porewit niekiedy tłumaczy się jako "Borewit", widząc w nim pana lasów. Inna hipoteza tłumaczy imię jako "Porywacz" wiążąc bóstwo z powodzeniem w wyprawach łupieżczych.

Prowe- wg "Kroniki Słowian" bóg szczególnie czczony przez obodrzyckie plemię Wagrów. Miejscem jego kultu był gaj dębowy pod Stargardem Wagryjskim, zniszczony w 1156. W obecności księcia i kapłana odbywały się tam sądy i zapewne wiece plemienne Wagrów. Imię boga, zapisane Prove lub Prone próbuje się odczytać jako Prawo (=personifikacja prawa).

Radogost (Redigost)- opiekunem miast i gospodarzy, bardzo ważny bóg dla plemienia Lutyków, którzy jego sanktuarium wystawili w Radogoszczy. "Chronica Slavorum" Helmolda wspomina, iż Radogost był uważany m.in. za boga ziemi u Obodrytów. W Radogoszczy mieściła się potężna świątynia w kształcie trójkąta, w której stało wiele posągów bóstw (m.in. Radogosta) z napisanymi (wg kroniki Thietmara) u dołu imionami (kolejny dowód na istnienie pisma Słowian). Tę olbrzymią świątynię zniszczyli prawdopodobnie Sasi w 1068 roku. Wg innych źródeł istniała jeszcze do początku XII wieku.

Rod i Rodzanice- Rod- słowiański bóg narodzin i płodności, nowego życia. Rodzanice- wspomniane w źródłach ruskich boginki lub demony losu i ludzkiej doli. Znane też Słowianom południowym. Rod jako bóstwo bliski jest także personifikacji Doli. Podobno kobiety w czasie porodu wzywały Roda i Rodzanice, by ulżyły w cierpieniu i sprowadziły na świat zdrowe dziecko. Rodzanice rozstrzygały o losie człowieka zaraz po narodzinach.

Rugiewit- bóg wojny szczególnie czczony przez Rugian. Posąg Rugiewita o 7-miu twarzach znajdował się w świątyni w Korzenicy (Gardziec Rugijski, obecnie niemiecki Garz), było to też miejsce kultu Porenuta i Porewita. Porównywany do rzymskiego Marsa.

Simargł- jego posąg wystawił w 980 roku ks. Włodzimierz w Kijowie. Bóg nasion, ziaren i roślinności oraz nasienia zwierząt i mężczyzn, płodności, rozrodczości i erotyki. Jest ptakiem z psią głową lub skrzydlatym psem. Przez niektórych badaczy uważany za spokrewnionego ze znanym z kultury irańskiej Senmurwem. Zdemonizowany przez kościół chrześcijański do postaci kuszącego do "grzechu" Paskudy, który miał prowadzić przedstawicieli obu płci do "upadku" erotycznego.

Sporza lub Śrecza w mitologii słowiańskiej to bogini powodzenia i szczęścia. Jej męskim odpowiednikiem jest Spor. Ośrodki jej kultu to Śrem nad Wartą.

Strzybóg- zapewne słowiański bóg wiatru. Wg "Powieści dorocznej" z 980 roku jego posąg postawił ks. Włodzimierz w Kijowie. W "Słowie o wyprawie Igora" wiatry są zwane "stribożymi wnukami". Poza Rusią istnienie kultu Strzyboga potwierdza nazewnictwo geograficzne, np. wieś Strzyboga koło Skierniewic.

Stryja - bogini wiatru, będąca małżonką i siostrą Strzyboga. W języku staropolskim słowo stryj oznaczało wiatr. Ze słowem tym wiążą się też takie pojęcia jak stryczek (w podaniach ludowych nagły, silny wiatr wieje wówczas, gdy ktoś popełnia samobójstwo przez powieszenie) czy strojeniem, struną, stroną i sterowaniem. Bogini ta też ma dawać oddech czy dech, z czym związany jest jej przydomek Dma.

Swarożyc- bóg ognia ofiarnego i domowego. Bardzo czczony przez Lutyków w świątyni w Radogoszczy, gdzie istniała jego wyrocznia (do wróżb używano poświęconego mu konia). Krwawe ofiary ludzkie dla Swarożyca wspomina list Brunona z Kwerfurtu do Henryka II. Na Połabszczyźnie Swarożyc wykazywał cechy bóstwa wojennego. Bóstwo poświadczone w nazewnictwie geograficznym, np. Swarzędz.

Swaróg- zapewne słowiański bóg Słońca, ognia i kowali. Wg pisemnych danych z 1114 roku odpowiednik greckiego boga Hefajstosa. Jego synem był Dadźbog porównywany z greckim Heliosem.

Śląkwa czczona jako Dzdża, Słota lub Liniąta - bogini słowiańska, w mitologii uznawana za córkę Dażboga i Wądy. Bogini deszczu i wodospadów.

Świętowit (błędnie Światowid, Swantewit)- bóg wojny i urodzaju. Główny ośrodek kultu mieścił się w Arkonie na Rugii, gdzie w świątyni znajdował się ogromnych rozmiarów czterogłowy, drewniany posąg Świętowita, z rogiem obfitości w dłoniach, corocznie napełnianym nowym winem (w święto Libacji). W Arkonie istniała również słynna wyrocznia, dzięki której kapłan decydował o polityce plemienia (do wróżb wykorzystywano konia poświęconego bóstwu i rzucanie losów), oraz skarbiec świątynny pełniący funkcję skarbu publicznego Rugian. Kapłan dysponował też drużyną boga liczącą 300 konnych.

Trzygłów- poświadczone ośrodki jego kultu: Szczecin, gdzie w głównej świątyni miasta znajdował się jego posąg o 3 głowach, i Brenna (dzisiaj Brandenburg w Niemczech). 3 głowy szczecińskiego
Trzygłowa miały symbolizować jego władzę nad niebem, ziemią i światem podziemnym (dlatego uważany jest przez niektórych za głównego praboga Słowian). Przy szczecińskiej świątyni hodowano czarnego konia poświęconego Trzygłowowi, używanego do wróżb. Składano w niej dziesiątą część łupów, co pozwala przypuszczać, iż istniał tam skarbiec. Być może w swoim czasie Trzygłów był największym i najważniejszym bogiem dla starożytnych Słowian.

Ubożę- w wierzeniach staropolskich duch domowy dbający o pomyślność domu i opiekujący się domem. Wg kazania pochodzącego z XV wieku dla Uboża zostawiano resztki z obiadu. Podobne istoty czczono na całej Słowiańszczyźnie. Na Rusi zwany domowym.

Weles (Wołos)- bóg magii, klątwy i wiecznego natchnienia, być może opiekun zajęć gospodarskich. Wg "Powieści dorocznej" z 907 i 971 roku wraz z Perunem wzywany na gwaranta przysiąg strony ruskiej w traktatach z Bizancjum. Weles był również opiekunem zmarłych i świata podziemnego, słowiańskiego raju- Nawii.

Wada (Wąda) - Pani Jezior i Płytkowodzi, zwana też Królową Podwodnych Łąk\

Żywia, znana na Połabiu jako Siwa - bogini życia i narodzin oraz uzdrawiania.
_________________

Zapraszam do naszego sklepu motocyklowego
www.Motocykl24.pl - Sklep motocyklowy internetowy
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Reklama