Witaj na forum Strona Główna
HomeStrona główna  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  AlbumAlbum

Poprzedni temat «» Następny temat
Geneza ludów słowiańskich i ich ekspansja na ziemie europejs

Ocena
1
0%
 0%  [ 0 ]
2
0%
 0%  [ 0 ]
3
25%
 25%  [ 1 ]
4
0%
 0%  [ 0 ]
5
0%
 0%  [ 0 ]
6
0%
 0%  [ 0 ]
7
0%
 0%  [ 0 ]
8
25%
 25%  [ 1 ]
9
50%
 50%  [ 2 ]
10
0%
 0%  [ 0 ]
Głosowań: 1
Wszystkich Głosów: 4

Autor Wiadomość
Bratomir 
Leworęki




Wiek: 26
Posty: 529
Skąd: Zd-Wola
Wysłany: Wto Kwi 24, 2007 10:39 am   Geneza ludów słowiańskich i ich ekspansja na ziemie europejs

Geneza ludów słowiańskich i ich ekspansja na ziemie europejskie.

"...wszyscy są... rośli i niezwykle silni... wszyscy są rudawi. Życie wiodą twarde... A przecież bynajmniej nie są niegodziwi z natury i skłonni do czynienia złego..."


Prawdopodobnie 200 000 lat przed Chrystusem na naszych ziemiach pojawiły się pierwsze istoty praludzkie.
Przed czterdziestu pięciu wiekami przywędrowało na nasze ziemię plemię, które od ozdób na jego garnkach nazwano „ludem ceramiki wstęgowej”. Przyszło z południa. Tajemnicze plemię, które grzebało zmarłych w pozycji skurczonej dokonało wielkiego dzieła historycznego: przyniosło za sobą umiejętność uprawy roli. Póki co tylko drewnianą lub kamienną motyką.
Rolnictwo niezwykle zmieniło życie ówczesnych ludzi. Znacznie wzrosła gęstość zaludnienia. Wędrowne dotąd gromady łowców i pasterzy zaczęły osiedlać się na stałe i wiązać się z tą ziemią i krajem. Nagle rozpoczęły wytwarzać się warunki, z których wkrótce wyłonić miał się naród.
Jakieś 4000 lat temu po obu stronach Wisły żyło „plemię pucharów lejkowatych”. Nazwa ponownie pochodzi o wyglądu glinianych garnków, które wykopano w wielu miejscach Polski. Lud ten zostawił po sobie wiele wspaniałych pamiątek.
W województwie kieleckim, w dolinie rzeki Kamiennej znajdują się doskonale zachowanie szczątki starej kopalni. Do dziś przetrwały podziemne komory i chodniki, z których ówcześni górnicy narzędziami z rogu wyłamywali najcenniejszy w tamtych stronach krzemień.
Inne, bardziej wysunięte na północ grupy ludności pierwsze w dziejach zwróciły uwagę na bursztyn bałtycki. Zaczęły go gromadzić oraz sprzedawać. Tak został zapoczątkowany słynny szlak bursztynowy.
Mniej więcej 1700 lat przed narodzinami Chrystusa kończy się na naszych ziemiach młodsza epoka kamienna. Narzędzia wytwarzane z krzemienia wychodzą z użytku a ludzie zaczynają korzystać z przedmiotów wykonanych z brązu. Trwało do dokładnie 1000 lat czyli do 700 r. p.n.e. ,a wtedy rozpoczyna się już epoka żelaza.
W epoce brązu zaczęły wytwarzać się formy życia mające już bezpośredni związek z najstarszymi dziejami Słowiańszczyzny.
Między 1300 a 400 rokiem przed narodzinami Chrystusa na ziemiach dzisiejszej Polski rozwinęła się i rozkwitła kulturą łużycka, która jest uważana za sam świt dziejów Słowiańszczyzny. Nazwa wywodzi się stąd, że pierwsze odnalezienie zabytków owej kultury miało miejsce na Łużycach. Jednak kolebką tej kultury są ziemie Polski zachodniej. Wpływy jej sięgały daleko na zachód, południe i południowy wschód, także na Warmię i Mazury, nigdy jednak nie przekroczyły Niemna i Pregoły.
Kultura łużycka jest tworem rodzimym. Wyrosła poprzez stopniowe udoskonalanie dawniejszych prac, umiejętności i zwyczajów.
Lud kultury łużyckiej otaczał czcią religijną słońce. Dowodem na te obrządki są odnalezione charakterystyczne gliniane krążki.
Dzieje tych ludzi możemy poznawać jedynie w ogólnych zarysach czerpiąc wiadomości z pamiątek odnajdywanych w ziemi. Ich życia nie opisał żaden kronikarz. Dopiero w V w. przed narodzinami Chrystusa wielki grecki historyk Herodot zanotował pierwsze informacje o Słowianach. Napisał o tajemniczych Neurach, którzy raz do roku przemieniali się w wilki i przywędrowali na południe, wyparci ze swych siedzib przez rozplenione węże. Istnieją domysły że Neurowie pochodzili z Wielkopolski, znad Neru. Legendy o ich przemianach idealnie pasują do rdzennych słowiańskich baśni o wilkołakach.
Nie tylko pismo, ale również szczątki leżące w ziemi mogą opowiedzieć, nawet o dziejach politycznych. Na przykład o tym, że między VII a V w. p.n.e. odbyło się pierwsze w historii polityczne zjednoczenie ziem późniejszej Polski. Nie trwało długo, ale jednak miało miejsce. Dokonał tego lud, którego nie znamy z imienia. Ów lud grzebał swoich zmarłych w grobach podobnych do skrzynki i w urnach ozdobionych na zewnątrz wizerunkiem ludzkiej twarzy.
Tego podboju i zjednoczenia dokonały plemiona rdzenne, należące do kultury łużyckiej. Zamieszkiwały tereny dzisiejszego Pomorza Kaszubskiego. Bardzo rozwinęła się u nich metalurgia i handel. Rozbój morski zapewne również był źródłem dostatków. Mogiły tamtejszych ludzi zawierają wiele bogactw i zdradzają, że nie tylko kobiety ówcześnie lubiły przystrajać się w biżuterie. Te bogactwa pozwoliły najmożniejszym wytworzyć pewną organizacje i władze, która podbiła słabsze plemiona zamieszkałe bardziej na południe. Nie wykluczone jest, że strach przed nimi wyludnił wówczas gród na Jeziorze Biskupińskim.
W IV i III w. p.n.e. od południowego zachodu na nasze ziemie wdzierały się plemiona celtyckie, których ojczyzną była dzisiejsza Francja. Uczynili wiele dla postępu technicznego, ponieważ byli mistrzami w obróbce metalu, odlewnictwie i garncarstwie.
Z tych czasów mamy już pamiątki również w naszej mowie. Znawca tych spraw, prof. Tadeusz Lehr-Spławiński, utrzymuje, że z epoką ustalania się kultury grobów jamowych wiąże się utrwalenie większości starych nazw geograficznych. Nazwy: Wisły, Warty, Wdy, Widy, Świdra i wielu innych są równie stare jak zachodnia Słowiańszczyzna. Mają ponad dwa tysiące lat.

W VII – IX wieku plemiona i ludy słowiańskie zamieszkują już znaczne połacie Europy.

"...Po mnogich zaś latach siedli byli Słowianie nad Dunajem... I od tych Słowian rozeszli się po ziemi i przezwali się imionami swoimi... [wszystkie te plemiona] miały swoje obyczaje i prawo ojców swoich i podania..." ("Powieść lat doczesnych" kronika ruska z XI w.)

Życie Słowian toczyło się w obrębie niewielkich jednostek gospodarczych i administracyjnych. Na naszych terenach ich nazwa brzmiała: opole – u Słowian wschodnich: mir lub wierw. Każde opole stanowiło nieduży okręg terytorialny zamieszkany przez poszczególne rodziny, gospodarujące odrębnie. Wspólnie korzystano z wód, lasów i pastwisk. Mieszkańców opola jednoczyły obowiązki wobec władzy państwowej oraz zbiorowa odpowiedzialność, jeśli na ich ziemiach ukrywał się przestępca. Prawo kazało schwytać go i wypędzić za granice opola.
Kiedy nasi przodkowie zadomowili się już na dobre na nowo zajętych terenach rozpoczęły się zaciekłe wojny i zajmowanie nowych obszarów, podbijanie antycznego świata, wznoszeniu świątyń i czczenie pogańskich bogów. Słowianie wytworzyli swoją kulturę. Niestety od V do IX wieku nie ma żadnych poważnych zapisów odnośnie Słowian. Ówczesna Europa kończyła się na wschodnich granicach Niemiec i kronikarzy nie interesowały tereny położone dalej na wschód, poza tym nie wypadało pisać o pogańskich plemionach. Dopiero gdzieś od IX wieku w przeróżnych Kronikach pojawiają się informacje o kulturze, historii i obrzędach Słowian.
Zagadką jest również pochodzenie nazwy plemiona – „Słowianie”. Niektórzy uważają, że wzięło się od „słowa”. Inna teoria (J. Peiskera i H. Łowmiańskiego) głosi pochodzenie nazwy Słowian od “slovy”- czyli błota. Tłumaczy to upodobanie naszych przodków do wilgotnych terenów.
W IX wieku tereny późniejszej Polski były w zasadzie jednolite etnicznie. Wykształciło się 5 głównych plemion słowiańskich: Pomorzanie, Polanie, Mazowszanie, Ślężanie i Wiślanie. Istniało również wiele innych plemion, które wchodziły w skład tych wymienionych wyżej lub stanowiły odrębne państewka. Są to m.in. Wolinianie, Słowińcy, Pyrzyczanie, Lubuszanie, Kujawianie, Dziadoszanie, Bobrzanie, Opolanie, Gołęszyce, Lędzianie, Łęczycanie, Sieradzanie i wiele mniejszych.
W IX-X wykształciły się pierwsze wczesne organizacje państwowe. Największe znaczenie mieli Wiślanie wokół Krakowa i Polanie wokół Gniezna. Ekspansja Polan doprowadziła do zjednoczenia w IX - X wieku większości plemion zamieszkujących te ziemie i stworzenia państwa pod dziedziczną władzą Piastów
Prof. Józef Kostrzewski w swojej „Kulturze prapolskiej” pisze:
„Nie ulega wreszcie wątpliwości, że i dynastia piastowska nie rozpoczęła się dopiero z Mieszkiem, lecz sięga w głąb wieku IX, rozpoczynając się – zgodnie z przekazem Galla-Anonima – od pradziadka Mieszka. Jest bowiem po prostu wyłączone, aby państwo Mieszka I, opisane jako najrozleglejsze z zachodniosłowiańskich przez Ibrahima ibn Jakuba, stworzone zostało z niczego przez pierwszego historycznego władcę Polski. Zanim wiadomość o państwie polskim dostała się do źródeł pisanych, tworzyło się ono z pewnością przez kilka pokoleń, rosnąc na drodze podbojów sąsiednich plemion polskich przez księcia gnieźnieńskiego.”
Jeśli wierzyć Gallowi i uznać za prawdziwe imiona najstarszych polskich książąt, byli to kolejno: Siemowit, Leszek, i Siemomysł. Ojciec pierwszego – Siemowita – miał nazywać się Piastem.
Pierwszym księciem Polski jest Mieszko I, który objął władze prawdopodobnie w latach 60 X wieku. W roku 966 przyjął chrzest. Polska nie dlatego przyjęła chrzest, że brakło innego sposobu podźwignięcia się z barbarzyństwa i uniknięcia zagłady. Mieszko odrzucił starą wiarę ponieważ państwo jego rozwinęło się i dojrzało do wielkich zadań, do szerszego udziału w dziejach Europy. Dawne obyczaje zostały zakazane pod karą śmierci. Od tego momentu rozpoczął się zanik dawnej słowiańskiej religii, obyczajowości i kultury. Mimo to szczątki pogaństwa istniały jeszcze u schyłku średniowiecza, a w formie silnie przekształconych reliktów trwały do czasu zaniku kultury chłopskiej w XIX-XX wieku.

***

Historycy przyjmują, że pierwsze ludy które posługiwały się językami praindoeuropejskimi zamieszkiwały obszar na północ od Morza Czarnego, pomiędzy Karpatami a Kaukazem. Językoznawcy dzielą na dwie grupy ludy używające tego języka. Jedna z nich to Ariowie, którzy najechali Indie; Irańczycy, którzy oprócz Wyżyny Irańskiej zamieszkiwali stepy dzisiejszego Kazachstanu i Ukrainy; oraz Słowianie i Bałtowie. Można w ten sposób przyjąć, że owi Słowianie i Bałtowie są częścią ludów indoeuropejskich, która zamieszkiwała lasy, nie stepy.
Indoeuropejczycy „leśni” przesunęli się nieco na wschód, co tłumaczy fakt, iż języki słowiańskie strukturalnie przypominają po części języki indoeuropejskie.
Uformowanie się kultury słowiańskiej zaczęło się w początku V wieku na terenach od Wschodnich Karpat aż po Prypeć i Dniepr. Obszary te stanowiły obszar wyjściowy dla ekspansji Słowian w V i VI wieku, w wyniku której zasiedlili tereny pomiędzy Odrą, Łabą i Soławą, aż do Półwyspu Jutlandzkiego na zachodzie, Bałkany i Peloponez na południu, a także tereny Czech, Moraw i Węgier oraz dorzecze Dniepru i górnej Wołgi na północnym wschodzie.

Bibliografia:
1. „Kultura prapolska” – prof. Józef Kostrzewski
2. „Polska Piastów” – Paweł Jasienica
Autor: Bratomir
_________________

Hopla, Hopla, w butelczynie
Wszelka troska zaraz zginie;
Wietrzyk wieje, woda płynie,
Ryba skacze na głębinie,
Legnę sobie ja pod gruszą,
Niech się smucą ci, co muszą!

:dwarf: :dwarf: :dwarf: :dwarf: :dwarf: :dwarf: :dwarf:
 
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Reklama